Aug 9, 2010

മംഗോളിയയിലെ ഉച്ചഭക്ഷണം

കേരളത്തോട്, കേരളീയ ഭക്ഷണത്തോടും  സ്നേഹം തോന്നണമെങ്കില്‍ നാം കേരളത്തിന്‌ പുറത്തു പോകണം. ലോകത്ത് (കേരളത്തിനു പുറത്തു) എവിടെയായിരുന്നാലും ഭക്ഷണക്കാര്യത്തില്‍ മലയാളിയുടെ പ്രഥമ പ്രിഫറന്‍സ് ഇന്ത്യന്‍ ഭക്ഷണം തന്നെ.  ദശാബ്ദങ്ങള്‍ വിദേശത്ത് താമസിച്ചാലും ഇന്ത്യന്‍ (അല്ലെങ്കില്‍ ഇന്ത്യക്കാര്‍ ഉണ്ടാക്കിയ) വിഭവങ്ങളല്ലാതെ തദ്ദേശീയ ഭക്ഷണമോ, അല്ലെങ്കില്‍ ദുബായ്, ലണ്ടന്‍ പോലോത്ത ലോകത്തിന്റെ നാനാ ഭാഗങ്ങളിലുമുള്ള ആളുകള്‍ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളില്‍ ജീവിക്കാനുള്ള സുവര്‍ണാവസരം ലഭിച്ചിട്ടും വിവിധ നാട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന അവരുടെ തദ്ദേശീയ ഭക്ഷണം  വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് പരീക്ഷിക്കാനോ നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ പൊതുവേ  ശ്രമിക്കാറില്ല. 

വിദേശത്ത് ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും നാട്ടിലെത്തിയാല്‍  പിസ, ഷവര്‍മ, ബര്‍ഗര്‍, കബാബ്, പൈ, പാസ്ത, സൂഷി എന്നിവയോട് വല്ലാത്തൊരു അഭിനിവേശം നമ്മള്‍ പലര്‍ക്കും തോന്നും. പക്ഷെ അതെല്ലാം - ഇന്ത്യന്‍ ആക്സെന്റില്‍ പറയുന്ന ഇംഗ്ലീഷ്  പോലെ - ഇന്ത്യന്‍ രുചിയില്‍ ഉണ്ടാക്കിയ മേല്‍പ്പറഞ്ഞവയോട് സാമ്യതയുള്ളവ മാത്രം എന്നതല്ലേ ശരി?

വിദേശങ്ങളില്‍ താമസിക്കുമ്പോഴും ഇന്ത്യന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന കാരണങ്ങള്‍ പലതാണ്, ഉദാഹരണത്തിന്  ചൈനീസ് തായ്‌ ഭക്ഷണങ്ങളുടെ ഒടുക്കത്തെ എരിവും സ്മെല്ലും, യൂറോപ്യന്‍ ഭക്ഷണ നിര്‍മാതാക്കള്‍ ഉപ്പ്, എരിവു തുടങ്ങിയവയോട് കാണിക്കുന്ന ശക്തമായ വിരോധം, കൊറിയക്കാര്‍ പട്ടിയെ തിന്നും  (പണ്ട് ദേശാഭിമാനി എഴുതിയത് പോലെ അല്ല) എന്ന അന്ധവിശ്വാസവും പിന്നെ ഇവരും വിയട്നാം, ജപ്പാന്‍ എന്നിവിടങ്ങളിലെ ആള്‍ക്കാരും കഴിക്കുംപോലെ രണ്ടു  കമ്പുകള്‍ (chopsticks) കൊണ്ട്  ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുള്ള അറപ്പും ഒക്കെ അവയില്‍ ചിലത് മാത്രം.

കമ്പ് കാണുമ്പോഴുള്ള അറപ്പിന്റെ കാരണം എന്റെ ഒരു കൊറിയന്‍ സുഹൃത്ത്‌ വിവരിച്ചു തന്ന കമ്പിന്റെ ചരിത്രമാണ്: പണ്ടുകാലത്ത് ഇന്ന് കമ്പ് ഉപയോഗിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവര്‍ മഹാ ദാരിദ്ര്യത്തിലും പട്ടിണിയിലും കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടി -നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ കുറുക്കന്‍ ഞണ്ടിനെ പിടിക്കുമ്പോലെ- ചെറിയ കമ്പ് ഞണ്ട്, ഉറുമ്പ്‌, മറ്റു പ്രാണികള്‍ എന്നിവയുടെ മാളത്തില്‍ ഇട്ടു അവറ്റകളെ കബളിപ്പിച്ച്  പിടിച്ചു തിന്ന കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ കാശും പെരുമയുമൊക്കെ ആയപ്പോഴും ഈ സ്പൂണൊക്കെ എന്നാ ഉണ്ടായേ.... നമ്മള്‍ വന്നവഴി മറക്കരുത്... എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു അതൊരു ജീവിതരീതി ആയി മാറി എന്നൊക്കെയാണ്. അതോടെ എനിക്ക് കമ്പ് കാണുമ്പോള്‍ പ്രാണികളെ തിന്നുന്ന രംഗം മനസ്സില്‍ വരും, അതോടെ എല്ലാ രസവും പോകും.

ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോള്‍ പലര്‍ക്കും തോന്നുന്ന ചില വിചാരങ്ങളാണ്:  "ഇതില്‍ അല്പം പുളി കൂടിപ്പോയി,  കുറച്ചു ഏലക്കാ ചേര്‍ക്കണമായിരുന്നു,  ആവശ്യമായ ഉപ്പു പാചകത്തിന് മുന്‍പേ ചെര്‍ക്കനമായിരുന്നു, അല്പം ഇഞ്ചി കൂടി  ഇട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ നന്നായിരുന്നു (അങ്ങനെ കണ്ണാടിയില്‍ ഇഞ്ചി തിന്ന കുരങ്ങിനെ കാണാന്‍ ഒരു അവസരവും കിട്ടും), ഇതു ഒലിവ് ഓയിലില്‍ ഉണ്ടാക്കിയാല്‍ പെര്‍ഫെക്റ്റ്‌ ആയിരിക്കും,  കറപ്പത്തോല്‍  ഇട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ കറി സൂപ്പര്‍ ആയിരുന്നു,"  ഇങ്ങിനെ  ഇങ്ങിനെ ഒരുപാട് വിചാരങ്ങള്‍.

വീട്ടില്‍ നിന്നും സാദാരണ ഇത്തരം വിചാരങ്ങള്‍ വികാരങ്ങള്‍ക്ക് വഴിമാറി  പറക്കുംതളിക പോലോത്ത പലതും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടെന്നിരിക്കും.  പക്ഷെ പുറത്തു നിന്ന് കഴിക്കുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായി ഇത്തരം  വിചാരങ്ങള്‍ വിവേകത്തിനു വഴിമാറും. വല്ലതും എറിഞ്ഞു പൊളിച്ചാല്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ കാശ് കൊടുക്കനമെന്നേ... നമ്മുടെ തടി, കീശ എന്നിവ  കേടാകാതെ നമ്മള്‍ തന്നെ നോക്കുന്നതാണല്ലോ  അതിന്റെയൊരു ഭംഗി.

ഈ പറഞ്ഞ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും ഒരു ഒറ്റമൂലി  ഇന്നലെ കാണാന്‍ ഇടയായി അതു  വായനക്കാരുമായി പങ്കു വെക്കാം എന്ന് കരുതിയാണ്  ഇത് പോസ്റ്റുന്നത്‌.  ഒക്ലാന്റിലേക്ക് സ്ഥലം മാറിപ്പോകുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഒരു സുഹൃത്തിനു യാത്രയപ്പ് നല്‍കാന്‍ ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തും സമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകനും ആയ ചെറിയാന്‍ അങ്കിള്‍ സെലക്ട്‌  ചെയ്തത്   "ഗിന്ജിസ്-GINJIS" എന്ന് പേരുള്ള ഒരു പരമ്പരാഗത മംഗോളിയന്‍ രെസ്ടോരന്റ്. 

മംഗോളിയ എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍, ജെങ്കിസ് ഖാന്‍ മണ്ണാങ്കട്ട എന്നൊക്കെയായി മുന്‍പ് ചരിത്ര പുസ്തകങ്ങളില്‍ കണ്ടതും, തിരശ്ചീന എഴുത്തില്‍ നിന്നും വിഭിന്നമായി മുകളില്‍ നിന്നും താഴോട്ടാണ് അവന്മാര്‍ എഴുതുക എന്ന് പണ്ടാരോ പറഞ്ഞു  കേട്ടതും എന്റെ മനസ്സില്‍ മിന്നി മറഞ്ഞു. ഇന്ന് മംഗോളിയ എന്ന പേര് ഭൂപടത്തില്‍ അല്ലാതെ സ്വാഭാവികമായി എവിടെയും ഞാന്‍ കാണാറില്ല , അവരെ പറ്റി എന്തെങ്കിലും പരദൂഷണം കണ്ടു പിടിക്കാം എന്നതും എന്നില്‍ GINJIS രെസ്ടോരന്റ് കൌതുകം ഉണര്‍ത്തി.

അധികം വാചകമടിക്കാതെ നമുക്ക് വെല്ലിംഗ്ടനിലെ ഗിന്ജിസ്ന്റെ അകത്തേക്ക് കടക്കാം, ആ ഒറ്റമൂലി കാണണ്ടേ.

വെജ്, മീറ്റ്‌, സീഫൂഡ് ഇങ്ങിനെയുള്ള സെക്ഷനുകളിലായി  നൂറു കൂട്ടം അസംസ്കൃത വിഭവങ്ങള്‍ ശീതീകരിച്ച അറകളില്‍  നിരത്തിയിരിക്കുന്നു. അതിനടുതതായി ഒട്ടനവധി സ്പൈസ് ഐടംസ്, പിന്നെ പലതരം സോസ് ഒപ്പം അര വേവില്‍ രണ്ടുമൂന്നു തരം റൈസ് കൂടാതെ ഡിസ്സേര്‍ട്ട്  ഉണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ട മറ്റീരിയല്‍സ്, അങ്ങിനെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന  ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ട അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളുടെ ഒരു നിര തന്നെ.

കുറച്ചു മാറി, ഒരു ഹലാകിന്റെ നരകത്തിനു മേലെ ഒന്നുരണ്ടു മീറ്റര്‍ വ്യാസമുള്ള വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ഇരുമ്പു കല്ല്‌.  രണ്ടു വന്‍ ഫോര്‍ക്കുകളുമായി അതിനു ചുറ്റും റോന്തു ചുറ്റുന്ന ഒരു മംഗോളിയന്‍ ഭീകരന്‍ (പാചകക്കാരന്‍ )

നമ്മള്‍ ചെയ്യേണ്ടത് അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളില്‍ നിന്നും എന്തൊക്കെ വേണം എങ്ങിനെയൊക്കെ മിക്സ് ചെയ്യണം എന്ന്  സ്വയം അങ്ങ് തീരുമാനിക്കുക. തീരുമാനം അത്ര പെട്ടെന്ന് വേണമെന്നില്ല ഒരു തീരുമാനം എടുക്കുവോളം വിശപ്പിനെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍  അവിടെ പലതരം സൂപ്പുകളുണ്ട്‌ അതിനു കൂട്ടാന്‍ ബ്രഡും. വിശന്നു കൊണ്ട് നല്ലൊരു തീരുമാനം എടുക്കാന്‍ പ്രയാസമാണെന്ന് മങ്കോളിയക്കാരന്  പോലും അറിയാമെന്നു ചുരുക്കം.

നമുക്ക് വേണ്ട പച്ചക്കറി, മത്സ്യ, മാംസാദികള്‍, എണ്ണ, സ്പൈസ്, ഉപ്പ്, സോസ്, കുന്തം, കുടച്ചക്രം തുടങ്ങി റൈസ് വരെ ആവശ്യമുള്ളത്ര എടുത്തു കപ്പുകളില്‍ നിറച്ച ശേഷം അതുമെടുത്ത്  ആ നരകത്തിനു അടുത്തിരിക്കുന്ന ഭീകരന് കൊടുക്കുക. അയാള്‍ നമുക്കാവശ്യമായ വേവില്‍ ഇവയൊക്കെ പാകം ചെയ്തു തരും. കഴിച്ച ശേഷം കൊള്ളാം  ഇനിയും വേണമെന്ന് തോന്നിയാല്‍ വീണ്ടു സെലക്ട്‌ ചെയ്തു  കഴിക്കാം അല്ലെങ്കില്‍ വേറെ കോമ്പിനേഷന്‍ ശ്രമിക്കാം. എന്ത് തിന്നുന്നു എന്നതോ എത്ര തിന്നുന്നു എന്നതോ ഇവിടെ പ്രസക്തമല്ല.

ഇനി അതിനൊപ്പം വേണ്ട പാനീയങ്ങള്‍  സെലക്ട്‌ ചെയ്യാം അതിനു മാത്രം വില വേറെ കൊടുക്കണം. മൂക്ക് മുട്ടെ തിന്ന ശേഷം വായില്‍ രണ്ടു വിരലിടാന്‍ സ്ഥലം ബാക്കിയുണ്ടെങ്കില്‍ അതു ഫില്‍ ചെയ്യാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഡിസ്സേര്‍ട്ട് ഉണ്ടാക്കേണ്ട വസ്തുക്കള്‍  സെലക്ട്‌ ചെയ്തു  കൊടുത്താല്‍ അതും ആ നരകത്തിനു മേലെ വച്ചു ഉണ്ടാക്കി തരും. അതിനു കൂട്ടാന്‍ പലതരം സ്വീറ്റ് സോസുകള്‍ വേറെ. പിന്നേം സ്ഥലം ബാക്കിയുണ്ടെങ്കില്‍ അതു ഫില്‍ ആക്കാന്‍ അഞ്ചു പത്ത് തരം  ഐസ്ക്രീം.

ഈ പറഞ്ഞ ഐറ്റംസ് ഒക്കെ കഴിച്ചു കയിഞ്ഞപ്പോള്‍  ബില്ല് ആകാശം മുട്ടുമെന്നൊക്കെ പേടിയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ വില വെറും ഇരുപതു ഡോളര്‍ മാത്രം. വിവരമുള്ള പാചകക്കാരന്‍ വേണ്ട, മെനു വേണ്ട വിളംബാന്‍ ആള് വേണ്ട  ഇതൊക്കെയാവാം വിലക്കുറവിനു കാരണം. 

ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രിന്റെഡ്‌ മെനുവിലെ ഭക്ഷണം എന്നതില്‍ നിന്നും വിഭിന്നമായി നാം തന്നെ സെലക്ട്‌ ചെയ്ത നാം തന്നെ ഡിസൈന്‍ ചെയ്ത  ഭക്ഷണം കഴിച്ച സംതൃപ്തി, നമുക്കും കുക്ക് ചെയ്യാമെന്ന ആത്മവിശ്വാസം ഇങ്ങിനെ എന്തൊക്കെ മെച്ചങ്ങള്‍. എല്ലാറ്റിനും ഉപരിയായി പോക്കറ്റ് കാലിയായില്ല എന്നൊരു  സമാധാനവും. 
PSTD09AUG2010YK2117NZDT

Aug 4, 2010

ദുര്‍ഗന്ധം പരത്തുന്ന ഇമെയിലുകള്‍

ആദ്യം തന്നെ കാര്യമങ്ങു പറഞ്ഞേക്കാം,  
ഇനി മുതല്‍ വല്ലോരും മാന്യമായി എനിക്ക്   ഫോര്‍വേഡ് മെയില്‍ അയക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ  "To" ഫീല്‍ഡില്‍ മാക്സിമം ഒരു ഇമെയില്‍  ഐഡി മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. കവി ഉദ്ദേശിച്ചത്  സുഹൃത്തുക്കളെയോ, സഹപാടികളെയോ,  സഹപണിയാന്മാരെയോ,  വെല്ലിംഗ്ടന്‍ മലയാളികളെയോ അല്ല എന്ന് ഇതിനാല്‍  സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതൊരു അറിയിപ്പായി എടുക്കുമല്ലോ - പിന്നീട് കവി എന്നെയാണ്, എന്നെത്തന്നെയാണ്, എന്നെ മാത്രമാണ്  ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന് പരാതിപ്പെട്ടിട്ട് ഒരു കാര്യമില്ല. 

മെയില്‍ അയക്കുന്നതിലല്ല  പ്രശ്നം. അവരുടെ അഡ്രസ്സ് ബുക്കിലുള്ള എല്ലാവരുടേയും പേരുകള്‍ "To"/"Cc"  ഫീല്‍ഡില്‍  കുത്തി നിറച്ചു അതിലുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും പരസ്പരം  മെയില്‍ ഐഡികള്‍ ഷെയര്‍ ചെയ്യാന്‍ തക്ക വണ്ണം അയക്കുന്നു എന്നതാണ്. അതു പിന്നീട് കാന്‍സര്‍ പോലെ നിയന്ത്രനാതീതമാവുന്നു.  "Bcc" ഫീല്‍ഡില്‍ മെയില്‍ ഐഡികള്‍ ഇട്ടാല്‍  ഈ പ്രശ്നം ഒഴിവാക്കാം. 

To ഫീല്‍ഡില്‍ നൂറുകണക്കിന്  ഐഡികള്‍ക്കൊപ്പം എന്നേയും ഉള്‍പ്പെടുത്തി മെയില്‍ അയക്കുന്നവരോട് ആ പ്രവണത ഒഴിവാക്കാന്‍ ആദ്യമൊക്കെ ഞാന്‍ സ്വകാര്യമായി മാന്യമായി പറയാറുണ്ട്‌. പക്ഷെ ഒരു ഫലവും കാണുന്നില്ല. 
കാര്യമായി ഇത്തരം മയില്‍ വരുന്നത് ബ്ലോഗര്‍മാരില്‍ നിന്നാണ്, ആരെങ്കിലും വല്ല ബ്ലോഗും എഴുതി എന്ന് വച്ചു അതു വായിക്കാന്‍ വഴിയെ പോകുന്നവര്‍ക്കൊക്കെ ഇമെയില്‍ അയക്കേണ്ട വല്ല ആവശ്യവും ഉണ്ടോ?  കൊള്ളാവുന്നതാണെങ്കില്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്ന് വായിക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഇഷ്‌ടം പോലെ അഗ്രഗേടര്‍ ഉള്ള ഇക്കാലത്ത് അതിന്റെ എന്താവശ്യം ?

വിശാലമനസ്കന്റെയും കൊച്ചുത്രെസ്യയുടെയും മുതല്‍   പുത്തന്‍ ബ്ലോഗ്‌മുറയിലെ ഹംസ-കണ്ണൂരാന്മാരുടെ ബ്ലോഗുകള്‍ വരെ ജനം വന്നു വായിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെ വല്ല ക്ഷണവും ഉണ്ടായിട്ടാണോ ?  നല്ല ബ്ലോഗുകള്‍  ആള്‍ക്കാര്‍  സ്വയം ക്ഷണിഞ്ഞു വന്നു വായിച്ചു അതിനു തെളിവെന്നോണം നൂറു കണക്കിന്  കമെന്റ് ഇട്ടു പോകുന്നത് തന്നെ ഇതിനു തെളിവല്ലേ. 

ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ മാത്രമല്ല  പ്രശ്നം, ---അവര്‍ 'കൊച്ചുകുട്ടികള്‍' ഒക്കെയായിരിക്കും എന്നൊക്കെ വച്ചുങ്ങ് സഹിക്കാം--- വേറെ ചിലര്‍,  ഇസ്ലാം, ഇന്ത്യ, പ്രകൃതി തുടങ്ങിയവ നിലനില്‍ക്കുന്നത് ഇവരുടെ മെയില്‍ ഫോര്‍വേര്‍ഡുകള്‍  ‌കൊണ്ടാണ് എന്നൊരു വിശ്വാസം ഉള്ളതുപോലെ (?)  കണ്ട ആളുകളുടെ ID മൊത്തം അടിച്ചു കയറ്റി മെയില്‍ അയക്കല്‍ സ്ഥിരം ഏര്‍പ്പാട് ആയപ്പോള്‍  പല തവണ പലരോടും ഞാന്‍ പറഞ്ഞു സുഹൃത്തേ ഈ ഇമെയില്‍ ഐഡി ഷെയറിംഗ് ഒന്ന്  നിര്‍ത്തിക്കൂടെ, ഒരു രക്ഷയുമില്ല  പിന്നേം ചങ്കരര്‍ തെങ്ങില്‍ തന്നെ.   വിവരമില്ലാത്തവരാനെങ്കില്‍ ക്ഷമിക്കാം പക്ഷെ പലരും കുറഞ്ഞ പക്ഷം  GMAIL പോലോത്ത ഒന്ന് സ്വന്തമായി  വികസിപ്പിക്കാന്‍ പോലും പറ്റുന്നത്ര വിവരമുള്ളവര്‍ -  ഇത്തരം ആളുകള്‍ ഇങ്ങിനെ ഛെയ്യുമ്പോള്‍  എങ്ങിനെ പ്രതികരിക്കാതിരിക്കും?

ഇന്‍ബോക്സില്‍ കുമിഞ്ഞു കൂടുന്ന ചവറു  മെയിലുകള്‍ കാരണം സഹികെട്ട ഒരു പാവം ജിമെയില്‍ ഉപയോക്താവിന്റെ അപേക്ഷയാണിത്.  വല്ലവരെയും വേദനിപ്പിച്ചെങ്കില്‍  ചോദിച്ചു വാങ്ങിയ ഒരു പ്രഹരമായി കരുതി അതങ്ങ് ക്ഷമിക്കെടെയ്.